نمایش مبدأ برای مواردی که قضای روزه واجب است

طبق نظر آیت الله سیستانی:

در موارد زیر مکلف باید قضای روزه را به‌جا آورد و کفاره ندارد:

* روزه‌هایی که فرد به‌جهت عذری (مثل [[روزه مسافر|مسافرت]] یا [[روزه حائض و نفساء|حائض‌بودن]]) نگرفته است؛
* روزهایی که مکلف [[انجام مبطلات روزه (از روی فراموشی)|از روی فراموشی]] بدون غسل جنابت روزه گرفته است؛
* مکلف در شب ماه رمضان جنب باشد و تا اذان صبح [[خوابیدن جنب در ماه رمضان|از خواب دوّم یا سوم بیدار نشود]]؛
* مکلف به جهت تشنگی [[مضمضه‌کردن روزه‌دار|مضمضه کند]] (نه مضمضه برای وضو) و بی‌اختیار آب فرو رود؛
* مکلف به اعتقاد اینکه روز عید فطر است روزه نگیرد و بعداً متوجّه شود آن روز، روز آخر ماه رمضان بوده است؛
* مکلف در روزی که نمی‌داند آخر ماه شعبان است یا اوّل ماه رمضان، روزه نگیرد و بعداً بفهمد ماه رمضان بوده است؛
* مکلف یقین یا اطمینان کند که مغرب شده یا با اعتماد به گفته کسی که حرف او شرعاً برایش حجت است افطار کند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است؛
* مکلف بدون اینکه بداند اذان صبح شده یا نه، کاری که روزه را باطل می‌کند انجام دهد و بعداً معلوم شود آن مبطل را بعد از اذان صبح انجام داده است؛
* چنانچه مکلف [[قصد باطل‌کردن روزه]] را داشته باشد، ولی مبطل را انجام ندهد؛
* روزه‌هایی که مکلف [[نیت روزه|بدون اخلاص و قصد امتثال امر الهی]] انجام داده است؛
* روزه‌هایی که مکلف به‌جهت [[روزه شخص بیهوش و دیوانه و مست|مستی]] انجام نداده است؛
* روزه‌هایی که مکلف [[روزه افراد غیر شیعه|در ایام مرتدّبودن]] انجام نداده است.

'''همسو''': [[مواردی که قضای روزه واجب نیست]]
[[رده:بحث روزه]]
[[رده:قضای روزه]]
[[رده:فهرست شمارشی]]