روزه پیرمرد و پیرزن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdipoor در ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۷

2026-04-26T09:57:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
	طبق نظر آیت الله سیستانی:		طبق نظر آیت الله سیستانی:

	پیرمرد و پیرزنی که نمی‌توانند روزه بگیرند:		پیرمرد و پیرزنی که نمی‌توانند روزه بگیرند:

	* اگر روزه‌گرفتن ~~اصلاً امکان نداشته~~ باشد، روزه واجب نیست و قضا و ~~کفاره نیز~~ ندارد.		* اگر روزه‌گرفتن کاملاً غیرممکن باشد، روزه بر آن‌ها واجب نیست و نه قضا و نه کفاره‌ای ندارد.
	* اگر روزه‌گرفتن ~~خیلی سخت~~ باشد، روزه و قضای آن واجب ~~نیست؛~~ و باید برای هر روز، یک [[مدّ طعام\|مُدّ طعام]] (۷۵۰ گرم) به [[فقیر]] بدهند.~~<ref>~~این ~~مدّ~~ طعام ~~«[[~~فدیه]~~]» نام دارد و مکلف می‌تواند پس از ماه رمضان آن را بپردازد.</ref>~~		* اگر روزه‌گرفتن بسیار دشوار باشد، روزه و قضای آن واجب نیست و باید برای هر روز، یک [[مدّ طعام\|مُدّ طعام]] (۷۵۰ گرم) به [[فقیر]] بدهند.[این مد طعام فدیه نامیده می‌شود.]

	~~اگر~~ پس از ماه رمضان (مثلاً در فصل زمستان) روزه‌گرفتن ~~برایشان امکان داشته باشد،~~ [[احتیاط مستحب]] است قضای ~~روزه‌هایی که~~ نگرفته را به‌جا آورند.		نکته: اگر پس از ماه رمضان (مثلاً در فصل زمستان) روزه‌گرفتن برای آن‌ها امکان‌پذیر شود، [[احتیاط مستحب]] است که قضای روزه‌های نگرفته را به‌جا آورند.

	'''همسو''': [[کسانی که روزه بر آنها واجب نیست]]		'''همسو''': [[کسانی که روزه بر آنها واجب نیست]]

Mahdipoor در ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۳۵

2025-09-29T14:35:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۳۵
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	[[رده:بحث روزه]]		[[رده:بحث روزه]]
	[[رده:عدم وجوب]]		[[رده:عدم وجوب]]

			{{بحث روزه}}

Mahdipoor در ‏۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۸

2025-02-01T13:08:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۸
خط ۴۱:		خط ۴۱:

	=== عروه الوثقی ===		=== عروه الوثقی ===
	بعد از [https://mesb.ir/m1-2511 مسألة ۲۵۱۱]		بعد از [https://mesb.ir/o2-2511 مسألة ۲۵۱۱]

	وردت الرخصة فی إفطار شهر رمضان لأشخاص، بل قد یجب:		وردت الرخصة فی إفطار شهر رمضان لأشخاص، بل قد یجب:

Mahdipoor در ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۰۸

2025-01-27T15:08:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۰۸
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	=== توضیح المسائل ===		=== توضیح المسائل ===
	~~مسأله~~ ۱۶۹۴. پیرمرد و پیرزنی که به سبب پیری روزه گرفتن برای آنان حرج و سختی فوق‌العاده دارد لازم نیست روزه بگیرند و قضای آن هم واجب نیست ولی باید برای هر روز یک مُد طعام گندم یا جو، یا نان و مانند اینها به فقیر بدهند، و اگر روزه گرفتن برای آنان اصلاً ممکن نباشد فدیه هم لازم نیست بدهند.		[https://mesb.ir/t-1694 مسئله ۱۶۹۴]. پیرمرد و پیرزنی که به سبب پیری روزه گرفتن برای آنان حرج و سختی فوق‌العاده دارد لازم نیست روزه بگیرند و قضای آن هم واجب نیست ولی باید برای هر روز یک مُد طعام گندم یا جو، یا نان و مانند اینها به فقیر بدهند، و اگر روزه گرفتن برای آنان اصلاً ممکن نباشد فدیه هم لازم نیست بدهند.

	~~مسأله~~ ۱۶۹۵. کسی که به واسطه پیری روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، احتیاط مستحب آن است که قضای روزه‌هایی را که نگرفته است به‌جا آورد.		[https://mesb.ir/t-1695 مسئله ۱۶۹۵]. کسی که به واسطه پیری روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، احتیاط مستحب آن است که قضای روزه‌هایی را که نگرفته است به‌جا آورد.

	=== رساله جامع ===		=== رساله جامع ===
	~~مسأله~~ ۱۶. بر چهار گروه روزه گرفتن واجب نیست، بلکه در بعضی از موارد آن جایز نیست:		[https://mesb.ir/j2-16 ج۲، مسئله ۱۶]. بر چهار گروه روزه گرفتن واجب نیست، بلکه در بعضی از موارد آن جایز نیست:

	الف. پیرمرد و پیر زنی که روزه گرفتن به علّت پیری، برای آنان ممکن نیست یا سختی فوق‌العاده‌ای دارد که معمولاً تحمّل نمی‌شود. ....		الف. پیرمرد و پیر زنی که روزه گرفتن به علّت پیری، برای آنان ممکن نیست یا سختی فوق‌العاده‌ای دارد که معمولاً تحمّل نمی‌شود. ....

	~~مسأله~~ ۱۹۹. بر پیرمرد یا پیرزنی که روزه گرفتن به سبب پیری، برای وی ممکن نیست یا سختی فوق‌العاده‌‌ای دارد که معمولاً تحمّل نمی‌شود، روزه واجب نیست و در صورت دوّم (سختی فوق‌العاده) باید برای هر روز یک مُدّ طعام (تقریباً ۷۵۰ گرم) گندم یا جو یا نان و مانند اینها به فقیر بدهد.<ref>کفّارۀ مذکور در این مسأله و مسائل بعد را، «فدیه» یا «فدیۀ روزانه» می‌نامند.</ref>		[https://mesb.ir/j2-199 ج۲، مسئله ۱۹۹]. بر پیرمرد یا پیرزنی که روزه گرفتن به سبب پیری، برای وی ممکن نیست یا سختی فوق‌العاده‌‌ای دارد که معمولاً تحمّل نمی‌شود، روزه واجب نیست و در صورت دوّم (سختی فوق‌العاده) باید برای هر روز یک مُدّ طعام (تقریباً ۷۵۰ گرم) گندم یا جو یا نان و مانند اینها به فقیر بدهد.<ref>کفّارۀ مذکور در این مسأله و مسائل بعد را، «فدیه» یا «فدیۀ روزانه» می‌نامند.</ref>

	~~مسأله~~ ۲۰۱. کسی که به سبب پیری روزه نگرفته، چنانچه بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، احتیاط مستحب آن است که قضای روزه‌هایی را که نگرفته، به‌جا آورد.		[https://mesb.ir/j2-201 ج۲، مسئله ۲۰۱]. کسی که به سبب پیری روزه نگرفته، چنانچه بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، احتیاط مستحب آن است که قضای روزه‌هایی را که نگرفته، به‌جا آورد.

	~~مسأله~~ ۲۰۲. پیرمرد یا پیرزنی که علاوه بر عذر پیری و کهولت سنّ، مبتلا به مریضی مستمرّ در طول سال می‌باشد و روزه برایش ضرر دارد، روزه بر وی واجب نیست و لازم نیست آن را قضا نماید و چنانچه پیری وی طوری باشد که اگر مریض هم نبود، روزه گرفتن برای وی به جهت کهولت سنّ سختی فوق‌العاده‌ای که معمولاً تحمّل نمی‌شود داشت، پرداخت فدیۀ روزانه جهت پیری کافی است و لازم نیست جهت مریضی فدیۀ دیگری بپردازد، بلکه در این صورت اگر از انجام روزه عاجز و ناتوان باشد، اصلاً تکلیفی بابت فدیه ندارد.		[https://mesb.ir/j2-202 ج۲، مسئله ۲۰۲]. پیرمرد یا پیرزنی که علاوه بر عذر پیری و کهولت سنّ، مبتلا به مریضی مستمرّ در طول سال می‌باشد و روزه برایش ضرر دارد، روزه بر وی واجب نیست و لازم نیست آن را قضا نماید و چنانچه پیری وی طوری باشد که اگر مریض هم نبود، روزه گرفتن برای وی به جهت کهولت سنّ سختی فوق‌العاده‌ای که معمولاً تحمّل نمی‌شود داشت، پرداخت فدیۀ روزانه جهت پیری کافی است و لازم نیست جهت مریضی فدیۀ دیگری بپردازد، بلکه در این صورت اگر از انجام روزه عاجز و ناتوان باشد، اصلاً تکلیفی بابت فدیه ندارد.

	=== المسائل المنتخبه ===		=== المسائل المنتخبه ===
	(مسألة ۴۷۴): الشیخ والشیخة إذا شقّ علیهما الصوم جاز لهما الإفطار ویکفِّران عن کلّ یوم بمُدّ من الطعام، ولا یجب علیهما القضاء. وإذا تعذّر علیهما الصوم سقط عنهما، ولا یبعد سقوط الکفّارة حینئذٍ أیضاً. ....		[https://mesb.ir/mm-474 مسألة ۴۷۴]: الشیخ والشیخة إذا شقّ علیهما الصوم جاز لهما الإفطار ویکفِّران عن کلّ یوم بمُدّ من الطعام، ولا یجب علیهما القضاء. وإذا تعذّر علیهما الصوم سقط عنهما، ولا یبعد سقوط الکفّارة حینئذٍ أیضاً. ....

	=== منهاج الصالحین ===		=== منهاج الصالحین ===
	قبل از ~~مساله 1042~~		قبل از [https://mesb.ir/m1-1024 مسألة ۱۰۲۴]

	وردت الرخصة فی إفطار شهر رمضان لأشخاص:		وردت الرخصة فی إفطار شهر رمضان لأشخاص:
خط ۴۱:		خط ۴۱:

	=== عروه الوثقی ===		=== عروه الوثقی ===
	بعد از ~~مساله~~ 2511		بعد از [https://mesb.ir/m1-2511 مسألة ۲۵۱۱]

	وردت الرخصة فی إفطار شهر رمضان لأشخاص، بل قد یجب :		وردت الرخصة فی إفطار شهر رمضان لأشخاص، بل قد یجب:

	الأول والثانی : الشیخ والشیخة إذا تعذر علیهما الصوم، أو کان حرجا ومشقة، فیجوز لهما الإفطار لکن یجب علیهما فی صورة المشقة بل فی صورة التعذر أیضاً (~~۱۴۵۱~~) التکفیر بدل کل یوم بمد من طعام، والأحوط مدان، والأفضل کونهما من حنطة، والأقوی وجوب القضاء ~~(۱۴۵۲) علیهما لو تمکنا بعد ذلک.~~		الأول والثانی: الشیخ والشیخة إذا تعذر علیهما الصوم، أو کان حرجا ومشقة، فیجوز لهما الإفطار لکن یجب علیهما فی صورة المشقة بل فی صورة التعذر أیضاً <ref>(بل فی صورة التعذر أیضا): الأظهر عدم ثبوت الکفارة فی صورة التعذر.</ref> التکفیر بدل کل یوم بمد من طعام، والأحوط مدان، والأفضل کونهما من حنطة، والأقوی وجوب القضاء <ref>(والأقوی وجوب القضاء): بل الأقوی عدم الوجوب.</ref> علیهما لو تمکنا بعد ذلک.

	~~(۱۴۵۱) (بل فی صورة التعذر أیضا) : الأظهر عدم ثبوت الکفارة فی صورة التعذر.~~

	~~(۱۴۵۲)~~ (والأقوی وجوب القضاء) : بل الأقوی عدم الوجوب.
	[[رده:بحث روزه]]		[[رده:بحث روزه]]
	[[رده:عدم وجوب]]		[[رده:عدم وجوب]]

Thaniashar در ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۵

2024-12-10T07:05:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۵
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	== منابع فقهی ==		== منابع فقهی ==
	~~'''توضیح المسائل'''~~

	مسأله ۱۶۹۴ ~~ـ پیرمرد~~ و پیرزنی که به سبب پیری روزه گرفتن برای آنان حرج و سختی فوق‌العاده دارد لازم نیست روزه بگیرند و قضای آن هم واجب نیست ولی باید برای هر روز یک مُد طعام ـ گندم یا جو، یا نان و مانند اینها ـ به فقیر بدهند، و اگر روزه گرفتن برای آنان اصلاً ممکن نباشد فدیه هم لازم نیست بدهند.		=== توضیح المسائل ===
			مسأله ۱۶۹۴. پیرمرد و پیرزنی که به سبب پیری روزه گرفتن برای آنان حرج و سختی فوق‌العاده دارد لازم نیست روزه بگیرند و قضای آن هم واجب نیست ولی باید برای هر روز یک مُد طعام گندم یا جو، یا نان و مانند اینها به فقیر بدهند، و اگر روزه گرفتن برای آنان اصلاً ممکن نباشد فدیه هم لازم نیست بدهند.

	مسأله ۱۶۹۵ ~~ـ کسی~~ که به واسطه پیری روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، احتیاط مستحب آن است که قضای روزه‌هایی را که نگرفته است به‌جا آورد.		مسأله ۱۶۹۵. کسی که به واسطه پیری روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، احتیاط مستحب آن است که قضای روزه‌هایی را که نگرفته است به‌جا آورد.

	~~'''رساله جامع'''~~

			=== رساله جامع ===
	مسأله ۱۶. بر چهار گروه روزه گرفتن واجب نیست، بلکه در بعضی از موارد آن جایز نیست:		مسأله ۱۶. بر چهار گروه روزه گرفتن واجب نیست، بلکه در بعضی از موارد آن جایز نیست:

	الف. پیرمرد و پیر زنی که روزه گرفتن به علّت پیری، برای آنان ممکن نیست یا سختی فوق‌العاده‌ای دارد که معمولاً تحمّل نمی‌شود. ....		الف. پیرمرد و پیر زنی که روزه گرفتن به علّت پیری، برای آنان ممکن نیست یا سختی فوق‌العاده‌ای دارد که معمولاً تحمّل نمی‌شود. ....

	مسأله ۱۹۹. بر پیرمرد یا پیرزنی که روزه گرفتن به سبب پیری، برای وی ممکن نیست یا سختی فوق‌العاده‌‌ای دارد که معمولاً تحمّل نمی‌شود، روزه واجب نیست و در صورت دوّم (سختی فوق‌العاده) باید برای هر روز یک مُدّ طعام (تقریباً ۷۵۰ گرم) گندم یا جو یا نان و مانند اینها به فقیر بدهد. ~~[پ:~~ کفّارۀ مذکور در این مسأله و مسائل بعد را، «فدیه» یا «فدیۀ روزانه» می‌نامند.]		مسأله ۱۹۹. بر پیرمرد یا پیرزنی که روزه گرفتن به سبب پیری، برای وی ممکن نیست یا سختی فوق‌العاده‌‌ای دارد که معمولاً تحمّل نمی‌شود، روزه واجب نیست و در صورت دوّم (سختی فوق‌العاده) باید برای هر روز یک مُدّ طعام (تقریباً ۷۵۰ گرم) گندم یا جو یا نان و مانند اینها به فقیر بدهد.<ref>کفّارۀ مذکور در این مسأله و مسائل بعد را، «فدیه» یا «فدیۀ روزانه» می‌نامند.</ref>

	مسأله ۲۰۱. کسی که به سبب پیری روزه نگرفته، چنانچه بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، احتیاط مستحب آن است که قضای روزه‌هایی را که نگرفته، به‌جا آورد.		مسأله ۲۰۱. کسی که به سبب پیری روزه نگرفته، چنانچه بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، احتیاط مستحب آن است که قضای روزه‌هایی را که نگرفته، به‌جا آورد.
خط ۳۱:		خط ۳۰:
	مسأله ۲۰۲. پیرمرد یا پیرزنی که علاوه بر عذر پیری و کهولت سنّ، مبتلا به مریضی مستمرّ در طول سال می‌باشد و روزه برایش ضرر دارد، روزه بر وی واجب نیست و لازم نیست آن را قضا نماید و چنانچه پیری وی طوری باشد که اگر مریض هم نبود، روزه گرفتن برای وی به جهت کهولت سنّ سختی فوق‌العاده‌ای که معمولاً تحمّل نمی‌شود داشت، پرداخت فدیۀ روزانه جهت پیری کافی است و لازم نیست جهت مریضی فدیۀ دیگری بپردازد، بلکه در این صورت اگر از انجام روزه عاجز و ناتوان باشد، اصلاً تکلیفی بابت فدیه ندارد.		مسأله ۲۰۲. پیرمرد یا پیرزنی که علاوه بر عذر پیری و کهولت سنّ، مبتلا به مریضی مستمرّ در طول سال می‌باشد و روزه برایش ضرر دارد، روزه بر وی واجب نیست و لازم نیست آن را قضا نماید و چنانچه پیری وی طوری باشد که اگر مریض هم نبود، روزه گرفتن برای وی به جهت کهولت سنّ سختی فوق‌العاده‌ای که معمولاً تحمّل نمی‌شود داشت، پرداخت فدیۀ روزانه جهت پیری کافی است و لازم نیست جهت مریضی فدیۀ دیگری بپردازد، بلکه در این صورت اگر از انجام روزه عاجز و ناتوان باشد، اصلاً تکلیفی بابت فدیه ندارد.

	~~'''~~المسائل المنتخبه~~'''~~		=== المسائل المنتخبه ===

	(مسألة ۴۷۴): الشیخ والشیخة إذا شقّ علیهما الصوم جاز لهما الإفطار ویکفِّران عن کلّ یوم بمُدّ من الطعام، ولا یجب علیهما القضاء. وإذا تعذّر علیهما الصوم سقط عنهما، ولا یبعد سقوط الکفّارة حینئذٍ أیضاً. ....		(مسألة ۴۷۴): الشیخ والشیخة إذا شقّ علیهما الصوم جاز لهما الإفطار ویکفِّران عن کلّ یوم بمُدّ من الطعام، ولا یجب علیهما القضاء. وإذا تعذّر علیهما الصوم سقط عنهما، ولا یبعد سقوط الکفّارة حینئذٍ أیضاً. ....

	~~'''~~منهاج الصالحین~~'''~~		=== منهاج الصالحین ===

	قبل از مساله 1042		قبل از مساله 1042

خط ۴۳:		خط ۴۰:
	منهم: الشیخ والشیخة وذو العطاش إذا تعذّر علیهم الصوم، وکذلک إذا کان فیه حرج ومشقّة علیهم ولکن یلزمهم حینئذٍ الفدیة عن کلِّ یوم بمدّ من الطعام، والأفضل کونها من الحنطة، بل کونها مُدّین، بل هو أحوط استحباباً، ولا یجب علیهم القضاء لاحقاً مع التمکن منه وإن کان ذلک أحوط استحباباً.		منهم: الشیخ والشیخة وذو العطاش إذا تعذّر علیهم الصوم، وکذلک إذا کان فیه حرج ومشقّة علیهم ولکن یلزمهم حینئذٍ الفدیة عن کلِّ یوم بمدّ من الطعام، والأفضل کونها من الحنطة، بل کونها مُدّین، بل هو أحوط استحباباً، ولا یجب علیهم القضاء لاحقاً مع التمکن منه وإن کان ذلک أحوط استحباباً.

	~~'''~~عروه الوثقی~~'''~~		=== عروه الوثقی ===

	بعد از مساله 2511		بعد از مساله 2511

Thaniashar: صفحه‌ای تازه حاوی «طبق نظر آیت الله سیستانی: پیرمرد و پیرزنی که نمی‌توانند روزه بگیرند: * اگر روزه‌گرفتن اصلاً امکان نداشته باشد، روزه واجب نیست و قضا و کفاره نیز ندارد. * اگر روزه‌گرفتن خیلی سخت باشد، روزه و قضای آن واجب نیست؛ و باید برای هر روز، یک مدّ طعام|م...» ایجاد کرد

2024-03-14T12:17:55Z

صفحه‌ای تازه حاوی «طبق نظر آیت الله سیستانی: پیرمرد و پیرزنی که نمی‌توانند روزه بگیرند: * اگر روزه‌گرفتن اصلاً امکان نداشته باشد، روزه واجب نیست و قضا و کفاره نیز ندارد. * اگر روزه‌گرفتن خیلی سخت باشد، روزه و قضای آن واجب نیست؛ و باید برای هر روز، یک مدّ طعام|م...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

طبق نظر آیت الله سیستانی:

پیرمرد و پیرزنی که نمی‌توانند روزه بگیرند:

* اگر روزه‌گرفتن اصلاً امکان نداشته باشد، روزه واجب نیست و قضا و کفاره نیز ندارد.
* اگر روزه‌گرفتن خیلی سخت باشد، روزه و قضای آن واجب نیست؛ و باید برای هر روز، یک [[مدّ طعام|مُدّ طعام]] (۷۵۰ گرم) به [[فقیر]] بدهند.<ref>این مدّ طعام «[[فدیه]]» نام دارد و مکلف می‌تواند پس از ماه رمضان آن را بپردازد.</ref>

اگر پس از ماه رمضان (مثلاً در فصل زمستان) روزه‌گرفتن برایشان امکان داشته باشد، [[احتیاط مستحب]] است قضای روزه‌هایی که نگرفته را به‌جا آورند.

'''همسو''': [[کسانی که روزه بر آنها واجب نیست]]

== استفتائات ==

== منابع فقهی ==
'''توضیح المسائل'''

مسأله ۱۶۹۴ ـ پیرمرد و پیرزنی که به سبب پیری روزه گرفتن برای آنان حرج و سختی فوق‌العاده دارد لازم نیست روزه بگیرند و قضای آن هم واجب نیست ولی باید برای هر روز یک مُد طعام ـ گندم یا جو، یا نان و مانند اینها ـ به فقیر بدهند، و اگر روزه گرفتن برای آنان اصلاً ممکن نباشد فدیه هم لازم نیست بدهند.

مسأله ۱۶۹۵ ـ کسی که به واسطه پیری روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، احتیاط مستحب آن است که قضای روزه‌هایی را که نگرفته است به‌جا آورد.

'''رساله جامع'''

مسأله ۱۶. بر چهار گروه روزه گرفتن واجب نیست، بلکه در بعضی از موارد آن جایز نیست:

الف. پیرمرد و پیر زنی که روزه گرفتن به علّت پیری، برای آنان ممکن نیست یا سختی فوق‌العاده‌ای دارد که معمولاً تحمّل نمی‌شود. ....

مسأله ۱۹۹. بر پیرمرد یا پیرزنی که روزه گرفتن به سبب پیری، برای وی ممکن نیست یا سختی فوق‌العاده‌‌ای دارد که معمولاً تحمّل نمی‌شود، روزه واجب نیست و در صورت دوّم (سختی فوق‌العاده) باید برای هر روز یک مُدّ طعام (تقریباً ۷۵۰ گرم) گندم یا جو یا نان و مانند اینها به فقیر بدهد. [پ: کفّارۀ مذکور در این مسأله و مسائل بعد را، «فدیه» یا «فدیۀ روزانه» می‌نامند.]

مسأله ۲۰۱. کسی که به سبب پیری روزه نگرفته، چنانچه بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، احتیاط مستحب آن است که قضای روزه‌هایی را که نگرفته، به‌جا آورد.

مسأله ۲۰۲. پیرمرد یا پیرزنی که علاوه بر عذر پیری و کهولت سنّ، مبتلا به مریضی مستمرّ در طول سال می‌باشد و روزه برایش ضرر دارد، روزه بر وی واجب نیست و لازم نیست آن را قضا نماید و چنانچه پیری وی طوری باشد که اگر مریض هم نبود، روزه گرفتن برای وی به جهت کهولت سنّ سختی فوق‌العاده‌ای که معمولاً تحمّل نمی‌شود داشت، پرداخت فدیۀ روزانه جهت پیری کافی است و لازم نیست جهت مریضی فدیۀ دیگری بپردازد، بلکه در این صورت اگر از انجام روزه عاجز و ناتوان باشد، اصلاً تکلیفی بابت فدیه ندارد.

'''المسائل المنتخبه'''

(مسألة ۴۷۴): الشیخ والشیخة إذا شقّ علیهما الصوم جاز لهما الإفطار ویکفِّران عن کلّ یوم بمُدّ من الطعام، ولا یجب علیهما القضاء. وإذا تعذّر علیهما الصوم سقط عنهما، ولا یبعد سقوط الکفّارة حینئذٍ أیضاً. ....

'''منهاج الصالحین'''

قبل از مساله 1042

وردت الرخصة فی إفطار شهر رمضان لأشخاص:

منهم: الشیخ والشیخة وذو العطاش إذا تعذّر علیهم الصوم، وکذلک إذا کان فیه حرج ومشقّة علیهم ولکن یلزمهم حینئذٍ الفدیة عن کلِّ یوم بمدّ من الطعام، والأفضل کونها من الحنطة، بل کونها مُدّین، بل هو أحوط استحباباً، ولا یجب علیهم القضاء لاحقاً مع التمکن منه وإن کان ذلک أحوط استحباباً.

'''عروه الوثقی'''

بعد از مساله 2511

وردت الرخصة فی إفطار شهر رمضان لأشخاص، بل قد یجب :

الأول والثانی : الشیخ والشیخة إذا تعذر علیهما الصوم، أو کان حرجا ومشقة، فیجوز لهما الإفطار لکن یجب علیهما فی صورة المشقة بل فی صورة التعذر أیضاً (۱۴۵۱) التکفیر بدل کل یوم بمد من طعام، والأحوط مدان، والأفضل کونهما من حنطة، والأقوی وجوب القضاء (۱۴۵۲) علیهما لو تمکنا بعد ذلک.

(۱۴۵۱) (بل فی صورة التعذر أیضا) : الأظهر عدم ثبوت الکفارة فی صورة التعذر.

(۱۴۵۲) (والأقوی وجوب القضاء) : بل الأقوی عدم الوجوب.
[[رده:بحث روزه]]
[[رده:عدم وجوب]]