لزوم مراجعه به فقها - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mahdipoor در ‏۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۳

2025-10-04T08:33:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۳
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	[[رده:بحث تقلید]]		[[رده:بحث تقلید]]
	[[رده:تعلیم و تعلم]]		[[رده:تعلیم و تعلم]]

			{{بحث تقلید}}

Thaniashar در ‏۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۵

2023-11-01T16:05:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۵
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	سرانجام، عصر امامان<sup>(علیهم السلام)</sup> کم‌‌کم سپری شد و دوران غیبت امام زمان<sup>(عج)</sup> فرا رسید و بیان حلال و حرام و روشنگری برنامه‌های زندگی جامعه، یکسره به فقهای جامع الشرایط واگذار گردید و موضوع فتوی و نیز موضوع تقلید، به صورت خاصّی رواج کلّی یافت.<ref>مقدمه رساله جامع جدید</ref>		سرانجام، عصر امامان<sup>(علیهم السلام)</sup> کم‌‌کم سپری شد و دوران غیبت امام زمان<sup>(عج)</sup> فرا رسید و بیان حلال و حرام و روشنگری برنامه‌های زندگی جامعه، یکسره به فقهای جامع الشرایط واگذار گردید و موضوع فتوی و نیز موضوع تقلید، به صورت خاصّی رواج کلّی یافت.<ref>مقدمه رساله جامع جدید</ref>
	[[رده:تقلید]]		[[رده:تقلید]]
			<references />
			[[رده:بحث تقلید]]
			[[رده:تعلیم و تعلم]]

Mahdipoor در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۸

2023-10-21T12:58:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۸
خط ۱:		خط ۱:
	== سابقه رجوع به فقیهان شیعه ==		== سابقه رجوع به فقیهان شیعه ==
	احکام شرعی در عصر معصومین(علیهم‌السلام) توسط خود امامان برای مردم بیان می‌شد. گاهی نیز ائمه، تبیین احکام را به برخی از شاگردان خود واگذار کرده و مردم را به ایشان ارجاع می‌دادند.		احکام شرعی در عصر معصومین<sup>(علیهم‌السلام)</sup> توسط خود امامان برای مردم بیان می‌شد. گاهی نیز ائمه، تبیین احکام را به برخی از شاگردان خود واگذار کرده و مردم را به ایشان ارجاع می‌دادند.

	با فرارسیدن دوران غیبت و عدم دسترسی عمومی به امام معصوم، ضرورت رجوع به [[شرایط مجتهد\|فقهای جامع شرایط]] بیشتر شده و مسئله تقلید از فقیهان رواج پیدا کرد.		با فرارسیدن دوران غیبت و عدم دسترسی عمومی به امام معصوم، ضرورت رجوع به [[شرایط مجتهد\|فقهای جامع شرایط]] بیشتر شده و مسئله تقلید از فقیهان رواج پیدا کرد.
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	همچنین، روایت شده که عبدالعزیز بن المهتدی می‌گوید از امام رضا<sup>(علیه السلام)</sup> پرسیدم: در هر زمانی ملاقات با شما برایم میسّر نیست، پس مَعالم دینم را از چه کسی فرا بگیرم؟ حضرت فرمودند: «از یونس بن عبدالرحمن بیاموز»<ref>همان، ص۱۴۸، ح۳۴</ref>.		همچنین، روایت شده که عبدالعزیز بن المهتدی می‌گوید از امام رضا<sup>(علیه السلام)</sup> پرسیدم: در هر زمانی ملاقات با شما برایم میسّر نیست، پس مَعالم دینم را از چه کسی فرا بگیرم؟ حضرت فرمودند: «از یونس بن عبدالرحمن بیاموز»<ref>همان، ص۱۴۸، ح۳۴</ref>.

	گاه ائمّه(علیهم السلام) ، بعضی از اصحاب خود را امر می‌کردند برای مردم فتوی بدهند، چنانکه در حدیث است که امام باقر<sup>(علیه السلام)</sup> به اَبان فرمودند: «إجْلِسْ فی مَسْجِدِ الْمَدینَةِ وَأَفْتِ النّاسَ، فَإنّی أُحِبُّ أَنْ یُری فی شیعَتی مِثْلُکَ». در مسجد مدینه بنشین و فتوی بده، زیرا دوست دارم که همانند تو در میان شیعیانم دیده شود<ref>معجم رجال الحدیث، ج۱، ص۱۴۴، حرف الف، مورد ۲۸، ابان بن تغلب</ref>.		گاه ائمّه<sup>(علیهم السلام)</sup> ، بعضی از اصحاب خود را امر می‌کردند برای مردم فتوی بدهند، چنانکه در حدیث است که امام باقر<sup>(علیه السلام)</sup> به اَبان فرمودند: «إجْلِسْ فی مَسْجِدِ الْمَدینَةِ وَأَفْتِ النّاسَ، فَإنّی أُحِبُّ أَنْ یُری فی شیعَتی مِثْلُکَ». در مسجد مدینه بنشین و فتوی بده، زیرا دوست دارم که همانند تو در میان شیعیانم دیده شود<ref>معجم رجال الحدیث، ج۱، ص۱۴۴، حرف الف، مورد ۲۸، ابان بن تغلب</ref>.

	سرانجام، عصر امامان<sup>(علیهم السلام)</sup> کم‌‌کم سپری شد و دوران غیبت امام زمان<sup>(عج)</sup> فرا رسید و بیان حلال و حرام و روشنگری برنامه‌های زندگی جامعه، یکسره به فقهای جامع الشرایط واگذار گردید و موضوع فتوی و نیز موضوع تقلید، به صورت خاصّی رواج کلّی یافت.<ref>مقدمه رساله جامع جدید</ref>		سرانجام، عصر امامان<sup>(علیهم السلام)</sup> کم‌‌کم سپری شد و دوران غیبت امام زمان<sup>(عج)</sup> فرا رسید و بیان حلال و حرام و روشنگری برنامه‌های زندگی جامعه، یکسره به فقهای جامع الشرایط واگذار گردید و موضوع فتوی و نیز موضوع تقلید، به صورت خاصّی رواج کلّی یافت.<ref>مقدمه رساله جامع جدید</ref>
	[[رده:تقلید]]		[[رده:تقلید]]

Thaniashar در ‏۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۹

2023-10-01T13:49:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۹
خط ۱:		خط ۱:
			== سابقه رجوع به فقیهان شیعه ==
			احکام شرعی در عصر معصومین(علیهم‌السلام) توسط خود امامان برای مردم بیان می‌شد. گاهی نیز ائمه، تبیین احکام را به برخی از شاگردان خود واگذار کرده و مردم را به ایشان ارجاع می‌دادند.

			با فرارسیدن دوران غیبت و عدم دسترسی عمومی به امام معصوم، ضرورت رجوع به [[شرایط مجتهد\|فقهای جامع شرایط]] بیشتر شده و مسئله تقلید از فقیهان رواج پیدا کرد.

			== منابع ==

			=== رساله جامع ===
	«علم فقه» یکی از مقدّس‌ترین علوم ارزندۀ اسلامی است که عهده‌دار بیان روش اصیل بندگی خداوند متعال و کیفیّت صحیح آن است. این علم، در عصر پیامبر اکرم<sup>(صلی الله علیه وأله وسلم)</sup> و امامان<sup>(علیهم السلام)</sup>، پژوهندگان زیاد و رونقی چشم‌گیر داشته و مورد توجّه پیروان دین بوده، به‌ویژه در زمان امام باقر و امام صادق<sup>(علیه السلام)</sup> که به حدّ اعلای اوج خود رسیده و دانشمندان بسیاری در مسائل مختلف دینی و فروع احکام، در محضر آن دو پیشوای بزرگ شیعه پرورش یافتند.		«علم فقه» یکی از مقدّس‌ترین علوم ارزندۀ اسلامی است که عهده‌دار بیان روش اصیل بندگی خداوند متعال و کیفیّت صحیح آن است. این علم، در عصر پیامبر اکرم<sup>(صلی الله علیه وأله وسلم)</sup> و امامان<sup>(علیهم السلام)</sup>، پژوهندگان زیاد و رونقی چشم‌گیر داشته و مورد توجّه پیروان دین بوده، به‌ویژه در زمان امام باقر و امام صادق<sup>(علیه السلام)</sup> که به حدّ اعلای اوج خود رسیده و دانشمندان بسیاری در مسائل مختلف دینی و فروع احکام، در محضر آن دو پیشوای بزرگ شیعه پرورش یافتند.

Thaniashar: صفحه‌ای تازه حاوی ««علم فقه» یکی از مقدّس‌ترین علوم ارزندۀ اسلامی است که عهده‌دار بیان روش اصیل بندگی خداوند متعال و کیفیّت صحیح آن است. این علم، در عصر پیامبر اکرم^{(صلی الله علیه وأله وسلم)} و امامان^{(علیهم السلام)}، پژوهندگان زیاد و رونقی چشم‌گیر داش...» ایجاد کرد

2023-09-03T12:39:11Z

صفحه‌ای تازه حاوی ««علم فقه» یکی از مقدّس‌ترین علوم ارزندۀ اسلامی است که عهده‌دار بیان روش اصیل بندگی خداوند متعال و کیفیّت صحیح آن است. این علم، در عصر پیامبر اکرم(صلی الله علیه وأله وسلم) و امامان(علیهم السلام)، پژوهندگان زیاد و رونقی چشم‌گیر داش...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

«علم فقه» یکی از مقدّس‌ترین علوم ارزندۀ اسلامی است که عهده‌دار بیان روش اصیل بندگی خداوند متعال و کیفیّت صحیح آن است. این علم، در عصر پیامبر اکرم(صلی الله علیه وأله وسلم) و امامان(علیهم السلام)، پژوهندگان زیاد و رونقی چشم‌گیر داشته و مورد توجّه پیروان دین بوده، به‌ویژه در زمان امام باقر و امام صادق(علیه السلام) که به حدّ اعلای اوج خود رسیده و دانشمندان بسیاری در مسائل مختلف دینی و فروع احکام، در محضر آن دو پیشوای بزرگ شیعه پرورش یافتند.

مسائل و احکام اسلامی در آن عصر نورانی علمی، چنان تحلیل و بررسی می‌شد که نقل شده زرارة بن اعین، مدّت چهل سال مسائل حج را از امام صادق(علیه السلام) می‌آموخت و باز هم زمینۀ بحث باقی بود، چنانچه می‌گوید به امام صادق(علیه السلام) عرض کردم: خداوند مرا فدای تو گرداند، از چهل سال پیش تا کنون راجع به مسائل حج از شما می‌پرسم و شما همواره جواب می‌دهید. حضرت فرمودند: «ای زراره، کانون مقدّسی که دو هزار سال پیش از آدم، مورد توجّه و زیارتگاه بوده، تو می‌خواهی مسائل آن در ظرف چهل سال بیان شود؟»<ref>وسائل الشیعه، ج۱۱، ابواب وجوب الحجّ و شرائطه، باب۱ وجوبه علی ‌کلّ مکلّف مستطیع، ص۱۲، ح۱۲</ref>.

در زمان ائمّۀ معصومین(علیهم السلام)، عهده‌دار بیان احکام الهی، خود امامان(علیهم السلام) بودند و نیز این موضوع را به عهدۀ اصحاب و شاگردان خاصّ خویش هم می‌گذاردند. مردان فاضل و مایه‌دار و با فضیلتی مانند زراره و محمّد بن مسلم و ابو بصیر و ابان بن تغلب، مسائل حلال و حرام و احکام دین را در اختیار مردم می‌گذاشتند و ائمّه(علیهم السلام)، مردم را به آنان ارجاع می‌دادند.

چنانچه نقل شده، شعیب عَقَرقوفی می‌گوید به امام صادق(علیه السلام) عرض کردم: چه بسا نیاز پیدا می‌کنیم که در موردی سؤال کنیم، حال از چه کسی بپرسیم؟ حضرت فرمودند: «بر تو باد به اسدی، یعنی ابو بصیر»<ref>همان، ج۲۷، ابواب صفات القاضی، ‌باب۱۱، وجوب الرجوع فی ‌القضاء والفتوی، ص۱۴۲، ح۱۵</ref>.

همچنین، نقل شده که عبداللّه بن ابی یَعفور می‌گوید: به امام صادق(علیه السلام) عرض کردم در هر وقت، برای من ممکن نیست شما را ببینم و محضر شما شرفیاب شوم و از طرفی چه بسا شخصی از شیعیان می‌آید و مطالبی را از من می‌پرسد و من پاسخ همۀ مسائل او را نمی‌دانم (وظیفه من چیست؟)، حضرت فرمودند: «چرا به محمد بن مسلم مراجعه نمی‌کنی؟ هر چه ندانستی از او بپرس که او از پدرم امام باقر(علیه السلام) مسائل را فرا گرفته و در نزد آن حضرت، آبرومند و محترم بود»<ref>همان، ص۱۴۴، ح۲۳</ref>.

در نقل دیگری، علی بن مسیّب همدانی می‌گوید به حضرت رضا(علیه السلام) عرض کردم: من در ناحیه‌ای دور دست زندگی می‌‌کنم و در هر زمانی دسترسی به شما ندارم، پس از چه کسی برنامه‌های دینی‌‌ام را فرا بگیرم؟ حضرت فرمودند: «از زکریّا بن آدم قمی که امین و محلّ اعتماد بر امر دین و دنیا است». علی بن مسیّب می‌‌گوید: هنگامی که به شهر خود بازگشتم، هر مطلبی را که مورد نیاز بود، از زکریّا بن آدم پرسش می‌کردم<ref>همان، ص۱۴۶، ح۲۷</ref>.

همچنین، روایت شده که عبدالعزیز بن المهتدی می‌گوید از امام رضا(علیه السلام) پرسیدم: در هر زمانی ملاقات با شما برایم میسّر نیست، پس مَعالم دینم را از چه کسی فرا بگیرم؟ حضرت فرمودند: «از یونس بن عبدالرحمن بیاموز»<ref>همان، ص۱۴۸، ح۳۴</ref>.

گاه ائمّه(علیهم السلام) ، بعضی از اصحاب خود را امر می‌کردند برای مردم فتوی بدهند، چنانکه در حدیث است که امام باقر(علیه السلام) به اَبان فرمودند: «إجْلِسْ فی مَسْجِدِ الْمَدینَةِ وَأَفْتِ النّاسَ، فَإنّی أُحِبُّ أَنْ یُری فی شیعَتی مِثْلُکَ». در مسجد مدینه بنشین و فتوی بده، زیرا دوست دارم که همانند تو در میان شیعیانم دیده شود<ref>معجم رجال الحدیث، ج۱، ص۱۴۴، حرف الف، مورد ۲۸، ابان بن تغلب</ref>.

سرانجام، عصر امامان(علیهم السلام) کم‌‌کم سپری شد و دوران غیبت امام زمان(عج) فرا رسید و بیان حلال و حرام و روشنگری برنامه‌های زندگی جامعه، یکسره به فقهای جامع الشرایط واگذار گردید و موضوع فتوی و نیز موضوع تقلید، به صورت خاصّی رواج کلّی یافت.<ref>مقدمه رساله جامع جدید</ref>
[[رده:تقلید]]