عبارت «ما في الذمَّة» به معنای «آنچه که بر عهده است»، در جایی بهکار میرود که مکلف میداند تکلیفی بر عهدۀ اوست، ولی کیفیت نیت آن را بهصورت دقیق نمیداند؛ مثلاً میداند باید یک نماز بخواند، اما به نیت ظهر یا عصر، به نیت ادا یا قضا، از این خصوصیات اطلاعی ندارد!
در اینجا آن عمل (مثلاً نماز) را به نیت ما فی الذمه بهجا میآورد تا تکلیف واقعی از عهدۀ او برداشته شود.
نکته: نیت ما فی الذمه مربوط به جایی است که مکلف راهی برای فهم و علم به تکلیف واقعی ندارد.