Thaniashar (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
اگر انسان [[ | اگر انسان [[روزه مریض|به علّت بیماری]]، روزۀ ماه رمضان را نگیرد و این بیماری تا ماه رمضان سال بعد طول بکشد، یعنی در تمام سال قادر به روزهگرفتن نباشد، قضای روزههایی را که نگرفته بر او واجب نیست؛ ولی باید برای هر روز یک مُدّ (تقریباً ۷۵۰ گرم) طعام به فقیر بدهد که آن را «فدیه سالانه» هم مینامند. | ||
این طعام میتواند گندم، جو، نان، برنج یا امثال آن باشد. | |||
نکته: مکلفی که در مناطقی مانند قطب شمال زندگی میکند، نیز در برخی موارد بهجای روزه باید فدیه بپردازد. | |||
----'''همسو''': [[فدیه روزانه]] • [[روش انجامدادن کفاره]] | ----'''همسو''': [[فدیه روزانه]] • [[روش انجامدادن کفاره]] | ||
---- | |||
[[رده:بحث روزه]] | [[رده:بحث روزه]] | ||
[[رده:اصطلاحات فقهی]] | [[رده:اصطلاحات فقهی]] | ||
[[رده:کفاره روزه]] | [[رده:کفاره روزه]] | ||
{{بحث روزه}} | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۱۱
اگر انسان به علّت بیماری، روزۀ ماه رمضان را نگیرد و این بیماری تا ماه رمضان سال بعد طول بکشد، یعنی در تمام سال قادر به روزهگرفتن نباشد، قضای روزههایی را که نگرفته بر او واجب نیست؛ ولی باید برای هر روز یک مُدّ (تقریباً ۷۵۰ گرم) طعام به فقیر بدهد که آن را «فدیه سالانه» هم مینامند.
این طعام میتواند گندم، جو، نان، برنج یا امثال آن باشد.
نکته: مکلفی که در مناطقی مانند قطب شمال زندگی میکند، نیز در برخی موارد بهجای روزه باید فدیه بپردازد.
همسو: فدیه روزانه • روش انجامدادن کفاره