استفاده از عطر در اعتکاف جایز نیست. در ادامه به حالات مختلف و حکم اقسام بوییدن بوهای خوش اشاره میشود.
استفاده از عطر و خوشبوکننده
معتکف نباید عطریات را استشمام کند، چه از بوییدن ان لذت ببرد یا نبرد.
بوییدن گیاهان خوشبو
اگر از بوییدن گیاه لذت ببرد، بوییدن آن برای معتکف جایز نیست و اگر لذت نبرد، بوییدن اشکالی ندارد.
استفاده از مواد شوینده خوشبو
معتکف میتواند از شویندههای خوشبو (مانند صابون، شامپو و خمیردندان) برای معتکف جایز است.
بوی عطر دیگران
در مساجدی که غیر معتکفین عطر میزنند، رسیدن بوی عطر به مشام شخص معتکف اشکال ندارد و لازم نیست بینی خود را بگیرد؛ اما بوییدن عمدی عطر آنها جایز نیست.
استفتائات
س: استفاده وسایل از وسایل خوشبو مانند خمیر دندان یا شامپو و صابون معطر و مام در ایام اعتکاف چه حکمی دارد؟
ج: اشکال ندارد.
منابع فقهی
توضیح المسائل
مسئله ۱۷۳۲ . برای معتکف بوییدن عطریات مطلقاً ـ چه از بوییدنش لذّت ببرد و چه لذّت نبرد ـ جایز نیست، و بوییدن گیاهان خوشبو در صورتی که از بوییدن آن لذت میبرد جایز نیست و اگر از بوییدن آن لذت نمیبرد اشکال ندارد. همچنین معتکف میتواند از مواد شوینده معطّر و خوشبو از جمله صابون مایع یا جامد، شامپو، و خمیردندان خوشبو استفاده نماید و در مساجدی که معمولاً غیر معتکفین عطر میزنند استشمام بوی عطر آنان جایز نیست، ولی احساس بوی عطر ظاهراً مانعی ندارد و لازم نیست بینی خود را بگیرد.
رساله جامع
ج۲، مسئله ۲۸۷. برای معتکف بوییدن «عطریّات» - چه از بوییدنش لذّت ببرد و چه لذّت نبرد - جایز نیست و بوییدن «گیاهان خوشبو» در صورتی که از بوییدن آن لذّت میبرد، جایز نیست و اگر از بوییدن آن لذّت نمیبرد اشکال ندارد.
همچنین، معتکف میتواند از مواد شویندۀ معطّر و خوشبو از جمله صابون مایع یا جامد، شامپو، خمیر دندان خوشبو استفاده نماید و در مساجدی که معمولاً غیر معتکفین عطر میزنند، استشمام بوی عطر آنان جایز نیست؛ ولی احساس بوی عطر، ظاهراً مانعی ندارد و لازم نیست بینی خود را بگیرد.
منهاج الصالحین
ج۱، مسألة ۱۰۷۸: لا بُدَّ للمعتکف من ترک أُمور :
منها: الجماع، والأحوط وجوباً إلحاق اللمس والتقبیل بشهوة به، فضلاً عمّا یصدق علیه المباشرة بما دون الفرج کالتفخیذ ونحوه، ولا فرق فی ذلک بین الرجل والمرأة.
ومنها: الاستمناء علی الأحوط لزوماً، وإن کان علی الوجه الحلال کالنظر إلی الزوجة.
ومنها: شمّ الطیب مطلقاً ولو للشراء، وشمّ الریحان مع التلذّذ ولا مانع منه إذا کان بدونه، والریحان هو کلّ نبت طیب الرائحة.
ومنها: البیع والشراء بل مطلق التجارة علی الأحوط وجوباً، ولا بأس بالاشتغال بالأُمور الدنیویة من المباحات - حتّی الخیاطة والنساجة ونحوهما - وإن کان الأحوط استحباباً الاجتناب، وإذا اضطرّ إلی البیع والشراء لأجل الأکل أو الشرب ممّا تمسّ حاجة المعتکف إلیه ولم یمکن التوکیل أو ما بحکمه ولا النقل بغیرهما جاز له ذلک.
ومنها: المماراة فی أمر دینی أو دنیوی بداعی إثبات الغلبة وإظهار الفضیلة، لا بداعی إظهار الحقّ وردّ الخصم عن الخطأ، والمدار علی القصد.
عروه الوثقی
ق م ۲۶۰۳....
فصل فی أحکام الاعتکاف
یحرم علی المعتکف أمور :
أحدها : مباشرة النساء بالجماع فی القبل أو الدبر وباللمس والتقبیل بشهوة[(وباللمس والتقبیل بشهوة) : علی الأحوط فیهما وأولی منهما بالاحتیاط ما یصدق علیه المباشرة بما دون الفرج من التفخیذ ونحوه.]، ولا فرق فی ذلک بین الرجل والمرأة، فیحرم علی المعتکفة أیضاً الجماع واللمس والتقبیل بشهوة، والأقوی عدم حرمة النظر بشهوة إلی من یجوز النظر إلیه وإن کان الأحوط اجتنابه أیضاً.
الثانی : الاستمناء علی الأحوط وإن کان علی الوجه الحلال کالنظر إلی حلیلته الموجب له.
الثالث : شم الطیب مع التلذذ وکذا الریحان [(شم الطیب مع التلذذ وکذا الرحیان) : لا یعتبر فی الاول الاحساس فلیس له شمه للاشتراء ولا للتداوی إلا لضرورة نعم یعتبر التلذذ فی الریحان وهو کل نبت طیب الرائحة.]، وأما مع عدم التلذذ کما إذا کان فاقدا لحاسة الشم مثلا فلا بأس به. ....