مواردی که قضای روزه واجب است

طبق نظر آیت الله سیستانی:

در موارد زیر مکلف باید قضای روزه را به‌جا آورد و کفاره ندارد:

·      روزه‌هایی که فرد به‌جهت عذری (مثل مسافرت یا حائض‌بودن) نگرفته است؛

·      روزهایی که مکلف از روی فراموشی بدون غسل جنابت روزه گرفته است؛

·      مکلفی که در شب ماه رمضان جنب بوده و تا اذان صبح از خواب دوّم یا سوم بیدار نشده است؛

·      مکلفی که برای رفع تشنگی مضمضه کند و آب به‌طور اتفاقی فرو رود (مضمضه برای وضو این حکم را ندارد)؛

·      کسی که تصور کرده روز عید فطر است و روزه نگرفته، سپس متوجه شود آن روز آخر رمضان بوده است؛

·      کسی که نمی‌داند روز آخر ماه شعبان است یا اوّل ماه رمضان و روزه نگرفته و بعداً فهمیده ماه رمضان بوده است؛

·      مکلفی که یقین یا اطمینان کند که مغرب شده یا با اعتماد به گفته کسی که حرف او شرعاً برایش حجت است افطار کند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است؛

·      مکلفی که بدون اطلاع از اذان صبح کاری که روزه را باطل می‌کند انجام دهد و بعداً مشخص شود آن کار پس از اذان بوده است؛

·      کسی که قصد باطل‌کردن روزه داشته باشد، اما مبطل را انجام ندهد؛

·      روزه‌هایی که مکلف بدون اخلاص و قصد امتثال امر پروردگار انجام داده است؛

·      روزه‌هایی که مکلف به‌جهت مستی انجام نداده است؛

·      روزه‌هایی که در زمان مرتدّ بودن فرد گرفته نشده است

---

همسو: مواردی که قضای روزه واجب نیست

---