مواردی که قضای روزه واجب است

طبق نظر آیت الله سیستانی:

در موارد زیر مکلف باید قضای روزه را به‌جا آورد و کفاره ندارد:

• روزه‌هایی که فرد به‌جهت عذری (مثل مسافرت یا حائض‌بودن) نگرفته است؛
• روزهایی که مکلف از روی فراموشی بدون غسل جنابت روزه گرفته است؛
• مکلف در شب ماه رمضان جنب باشد و تا اذان صبح از خواب دوّم یا سوم بیدار نشود؛
• مکلف به جهت تشنگی مضمضه کند (نه مضمضه برای وضو) و بی‌اختیار آب فرو رود؛
• مکلف به اعتقاد اینکه روز عید فطر است روزه نگیرد و بعداً متوجّه شود آن روز، روز آخر ماه رمضان بوده است؛
• مکلف در روزی که نمی‌داند آخر ماه شعبان است یا اوّل ماه رمضان، روزه نگیرد و بعداً بفهمد ماه رمضان بوده است؛
• مکلف یقین یا اطمینان کند که مغرب شده یا با اعتماد به گفته کسی که حرف او شرعاً برایش حجت است افطار کند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است؛
• مکلف بدون اینکه بداند اذان صبح شده یا نه، کاری که روزه را باطل می‌کند انجام دهد و بعداً معلوم شود آن مبطل را بعد از اذان صبح انجام داده است؛
• چنانچه مکلف قصد باطل‌کردن روزه را داشته باشد، ولی مبطل را انجام ندهد؛
• روزه‌هایی که مکلف بدون اخلاص و قصد امتثال امر الهی انجام داده است؛
• روزه‌هایی که مکلف به‌جهت مستی انجام نداده است؛
• روزه‌هایی که مکلف در ایام مرتدّبودن انجام نداده است.

همسو: مواردی که قضای روزه واجب نیست